Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ


Τώρα ποὺ θὰ φύγω καὶ θὰ πάω στὰ ξένα,
καὶ θὰ ζοῦμε μῆνες, χρόνους χωρισμένοι,
ἄφησε νὰ πάρω κάτι κι ἀπὸ σένα,
γαλανὴ πατρίδα, πολυαγαπημένη.
ἄφησε μαζί μου φυλαχτὸ νὰ πάρω,
γιὰ τὴν κάθε λύπη, κάθε τί κακό,
φυλαχτὸ ἀπ' ἀρρώστεια, φυλαχτὸ ἀπὸ Χάρο,
μόνο λίγο χῶμα, χῶμα ἑλληνικό!

Χῶμα δροσισμένο μὲ νυχτιᾶς ἀγέρι,
χῶμα βαφτισμένο μὲ βροχὴ τοῦ Μάη,
χῶμα μυρισμένο ἀπ' τὸ καλοκαίρι,
χῶμα εὐλογημένο, χῶμα ποὺ γεννάει
μόνο μὲ τῆς Πούλιας τὴν οὐράνια χάρη,
μόνο μὲ τοῦ ἥλιου τὰ θερμὰ φιλιά,
τὸ μοσχάτο κλῆμα, τὸ ξανθὸ σιτάρι,
τὴ χλωρὴ τὴ δάφνη, τὴν πικρὴν ἐλιά!

Χῶμα τιμημένο, πὄχουν ἀνασκάψει
γιὰ νὰ θεμελιώσουν ἕναν Παρθενώνα,
χῶμα δοξασμένο, πὄχουν ροδοβάψει
αἵματα στὸ Σούλι καὶ στὸ Μαραθώνα,
χῶμα πόχει θάψει λείψαν' ἁγιασμένα
ἀπ' τὸ Μεσολόγγι κι ἀπὸ τὰ Ψαρά,
χῶμα ποὺ θὰ φέρνη στὸν μικρὸν ἐμένα
θάρρος, περηφάνια, δόξα καὶ χαρά!


Θὲ νὰ σὲ κρεμάσω φυλαχτὸ στὰ στήθια
κι ὅταν ἡ καρδιά μου φυλαχτὸ σὲ βάλη
ἀπὸ σὲ θὰ παίρνη δύναμη βοήθεια
μὴν τὴν ξεπλανέσουν ἄλλα ξένα κάλλη.
ἡ δική σου χάρη θὰ μὲ δυναμώνη
κι ὅπου κι ἂν γυρίσω κι ὅπου κι ἂν σταθῶ,
σὺ θὲ νὰ μοῦ δίνης μιὰ λαχτάρα μόνη:
Πότε στὴν Ἑλλάδα πίσω θε ναρθῶ!

Κι ἂν τὸ ριζικό μου - ἔρημο καὶ μαῦρο -
μοῦ' γράψε νὰ φύγω καὶ νὰ μὴ γυρίσω,
τὸ στερνὸ συχώριο εἰς ἐσένα θάβρω,
τὸ στερνὸ φιλί μου θὲ νὰ σοῦ χαρίσω!
Ἔτσι, κι ἂν σὲ ξένα χώματα πεθάνω,
καὶ τὸ ξένο μνῆμα θάναι πιὸ γλυκὸ
σὰ θαφτῆς μαζί μου, στὴν καρδιά μου ἐπάνω,
χῶμα ἀγαπημένο, χῶμα ἑλληνικό!


Γεώργιος Δροσίνης

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ



Παιδί μου, 

Μπορεί να μην με γνωρίζεις, αλλά εγώ ξέρω τα πάντα για σένα...(Ψαλμοί 139:1)
Γνωρίζω πότε είσαι καθιστός και πότε όρθιος… (Ψαλμοί 139:2) 

Ξέρω κάθε βήμα σου… (Ψαλμοί 139:3)
Ακόμη και οι τρίχες του κεφαλιού σου είναι μετρημένες…  (Ματθαίος 10:29-31)
Γιατί φτιάχτηκες κατ’ εικόνα μου… (Γένεσις 1:27)
Μέσα σ’εμένα ζεις, κινείσαι και υπάρχεις… (Πράξεις 17:28)
Σε γνώριζα πριν ακόμη διαμορφωθείς στην μήτρα της μητέρας σου… (Ιερεμίας 1:4-5)
Σε διάλεξα όταν σχεδίαζα την δημιουργία… (Εφεσίους 1:11-12)
Δεν ήσουν ένα λάθος…. (Ψαλμοί 139:15-16)
Γιατί όλες οι μέρες σου είναι γραμμένες στο βιβλίο μου… (Ψαλμοί 139:15-16)
Εγώ όρισα την ακριβή ώρα της γέννησής σου και πού θα ζούσες … (Πράξεις 17:26)
Γιατί φοβερά και θαυμάσια πλάστηκες... (Ψαλμοί 139:14)
Εγώ σε διαμόρφωσα στη μήτρα της μητέρας σου... (Ψαλμοί 139:13)
Και σε έφερα στον κόσμο την ημέρα που γεννήθηκες... (Ψαλμοί 71:6)
Με έχουν παρουσιάσει λάθος άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν… (Ιωάννη 8:41-44)
Δεν είμαι απόμακρος και θυμωμένος αλλά είμαι η απόλυτη έκφραση της αγάπης... (Α Ιωάννη 4:16)
Και είναι επιθυμία μου να σε κατακλύσω με την αγάπη μου… (Α Ιωάννη 3:1)
Απλά επειδή είσαι παιδί μου και είμαι ο πατέρας σου… (Α Ιωάννη 3:1)
Σου προσφέρω περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να σου προσφέρει ο σαρκικός σου πατέρας… (Ματθαίος 7:11)
Γιατί είμαι ο τέλειος πατέρας… (Ματθαίος 5:48)
Κάθε καλό δώρο που λαμβάνεις έρχεται από το δικό μου χέρι... ακώβου 1: 17)
Γιατί εγώ είμαι ο προμηθευτής σου και φροντίζω για όλες τις ανάγκες σου… (Ματθαίος 6: 31-33)
Το σχέδιο μου για το μέλλον σου ήταν πάντα γεμάτο με ελπίδα... (Ιερεμίας 29:11)
Γιατί σε αγαπώ με αγάπη παντοτινή… (Ιερεμίας 31:3)
Οι σκέψεις μου για σένα είναι αμέτρητες όπως οι κόκκοι της άμμου στην ακρογιαλιά… (Ψαλμοί 139:17-18)
Και χαίρομαι για σένα με τραγούδια… (Σοφονίας 3:17)
Δεν θα σταματήσω πότε να κάνω καλό για σένα… (Ιερεμίας 32:40) 

Γιατί είσαι το πολύτιμο απόκτημα μου…(Έξοδος 19:5)
Επιθυμώ να σε στερεώσω με όλη την καρδιά μου και όλη την ψυχή μου… (Ιερεμίας 32:41)
Αν με ψάξεις με όλη την καρδιά σου θα με βρεις… (Δευτερονόμιο 4:29)
Ζήτα την ευτυχία σου σε εμένα και θα σου δώσω ότι η καρδιά σου λαχταρα… (Ψαλμοί 37:4)
Γιατί εγώ είμαι αυτός που σου έδωσα αυτές τις επιθυμίες… (Φιλιππησίους 2:13)
Είμαι ικανός να κάνω για σένα περισσότερα από όσα θα μπορούσες να φανταστείς… (Εφεσίους 3:20)
Γιατί εγώ είμαι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής σου…(Β Θεσσαλονικείς 2:16-17)
Εγώ είμαι επίσης ο πατέρας που σε παρηγορεί σε όλες τις δυσκολίες σου… (Β Κορινθίους 1:3-4)
Όταν είσαι συντετριμμένος, εγώ είμαι κοντά σου… (Ψαλμοί 34:18)

 Όπως ένας βοσκός κουβαλάει ένα πρόβατο, σε κουβαλάω κοντά στην καρδιά μου… (Ησαΐας 40:11)
Μια μέρα θα σβήσω κάθε δάκρυ από τα μάτια σου... (Αποκάλυψις 21:3-4)
Και θα πάρω μακριά όλο τον πόνο που υπέφερες πάνω σε αυτή την γη… (Αποκάλυψις 21:4)
Είμαι ο πατέρας σου και σε αγαπώ όπως ακριβώς αγαπώ τον γιο μου, τον Ιησού… (Ιωάννη 17:23)
Γιατί στον Ιησού η αγάπη μου για σένα φανερώνεται … (Ιωάννη 17:26)
Και ήρθε να δείξει πως είμαι μαζί σου και όχι εναντίον σου… (Ρωμαίους 8:31)
Και να σου πει ότι δεν λογαριάζω τις αμαρτίες σου… (Β Κορινθίους 5:18-19)
Ο Ιησούς πέθανε ώστε εσύ κι εγώ να συμφιλιωθούμε…. (Β Κορινθίους 5:18-19)
Ο θάνατος του ήταν η υπέρτατη έκφραση της αγάπης μου για σένα… (Α Ιωάννη 4:10)
Έδωσα ότι αγαπούσα περισσότερο για να κερδίσω την αγάπη σου… (Ρωμαίους 8:32)
Εάν δεχτείς το δώρο του γιου μου, του Ιησού, δέχεσαι εμένα… (Α Ιωάννη 2:23)
Και τίποτα δεν θα σε χωρίσει πια από την αγάπη μου… (Ρωμαίους 8:38-39)
Έλα σπίτι και θα κάνω την μεγαλύτερη γιορτή που έχει γίνει στον ουρανό… (Λουκάς 15:7)
Ήμουν πάντα πατέρας και θα είμαι πάντα πατέρας… (Εφεσίους 3:14-15)
Η ερώτηση μου είναι: θα γίνεις παιδί μου;... (Ιωάννη 1:12-13)  

Σε περιμένω… (Λουκάς 15:11-32)

Με αγάπη, 
ο Πατέρας σου, ο Παντοδύναμος Θεός

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ...



Μια παρήγορος προσευχή, οσίου Σεραφείμ της Βίριτσα 

 



  Σκέφτηκες ποτέ πώς ὁτιδήποτε γγίζει ἐσένα, παρόμοια γγίζει κι Ἐμένα; Διότι «ὁ ἁπτόμενος ὑμῶν ὡς ἁπτόμενος τῆς κόρης τοῦ ὀφθαλμοῦ αὐτοῦ» (Ζαχ. 2, 8), δηλαδή ὅποιος γγίζει ἐσένα, γγίζει τήν κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ Μου. Εσύ στούς ὀφθαλμούς μου εἶσαι ἀκριβός καί πολύτιμος καί Ἐγώ σέ ἀγάπησα πολύ. Γι’ αὐτό γιά Μένα ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη χαρά νά σέ παιδαγωγήσω. 

– Ὅταν πειρασμοί σηκώνονται ἐναντίον σου καί ξαφνικά περνοῦν καί φεύγουν σάν ποτάμι, θέλω νά γνωρίζεις ὅτι ἀπό μένα ἦταν αὐτό, ὅτι ἡ δική σου ἀδυναμία ἔχει ἀνάγκη τῆς δικῆς Μου δυνάμεως καί ὅτι ἡ ἀσφάλειά σου συνίσταται στό νά δώσεις σέ Μένα τή δυνατότητα νά ἀγωνισθῶ γιά σένα. 

– Ὅταν βρίσκεσαι σέ δύσκολες περιστάσεις ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δέν σέ καταλαβαίνουν, οἱ ὁποῖοι δέν ὑπολογίζουν ὅτι αὐτό εἶναι δυσάρεστο γιά σένα, οἱ ὁποῖοι σέ παραμερίζουν, ἀπό μένα ἦταν αὐτό. Ἐγώ, ὁ Θεός εἶμαι, πού δημιουργῶ τίς περιστάσεις. Ἐσύ δέν βρέθηκες τυχαῖα στή θέση σου. Αὐτή ἡ θέση εἶναι αὐτή πού ἐγώ ὅρισα σέ σένα. Ἐσύ δέν ζητοῦσες νά σοῦ διδάξω ταπείνωση; Νά, κοίταξε: Ἐγώ σέ ἔβαλα ἀκριβῶς σ’ αὐτό τό περιβάλλον, σ’ αὐτό τό σχολεῖο, ὅπου διδάσκεται αὐτό τό μάθημα. Τό περιβάλλον σου και ὅσοι ζοῦν μαζί σου, τό μόνο πού κάνουν εἶναι νά ἐκπληρώνουν τό θέλημά μου. 

– Ὅταν βρίσκεσαι σέ οἰκονομική δυσκολία καί δύσκολα τά βγάζεις πέρα, νά θυμάσαι ὅτι ἀπό μένα ἦταν αὐτό. Εγώ ρυθμίζω τό πουγγί σου καί θέλω νά προστρέχεις σέ Μένα καί νά εἶσαι σέ ἐξάρτηση ἀπό Μένα. Οἱ προμήθειές μου εἶναι ἀνεξάντλητες. Θέλω νά εἶσαι βέβαιος γιά τήν ἀξιοπιστία Μου καί τίς ἐπαγγελίες μου, ὥστε νά μήν μπορέσουν νά ποῦν γιά σένα πάνω στίς ἀνάγκες σου: «οὐκ ἐνεπιστεύσατε Κυρίῳ τῷ Θεῷ ὑμῶν» (Δευτ. 1, 320) 

– Ζεῖς μιά νύχτα θλίψεων καί εἶσαι χωρισμένος ἀπό τούς οἰκείους σου; Ἀπό μένα ἦταν αὐτό. Ἐγώ εἶμαι πού δοκίμασα τήν ἀσθένεια. Ἐγώ εἶμαι πού ἐπέτρεψα αὐτή τή θλίψη γιά νά στραφεῖς σέ Μένα καί σέ Μένα νά μπορέσεις νά βρεῖς αἰώνια παρηγοριά.
 

– Ἐξαπατήθηκες ἀπό κάποιο φίλο σου, στόν ὁποῖο εἶχες ἀνοίξει τήν καρδιά σου; Ἀπό μένα ἦταν αὐτό. Ἐγώ ἐπέτρεψα αὐτή τήν ἀπογοήτευση νά σέ ἀγγίξει γιά νά γνωρίσεις ὅτι ὁ καλλίτερος Φίλος σου εἶναι ὁ Κύριος. Θέλω νά τά ἀναφέρεις ὅλα σέ Μένα καί νά μιλᾶς σέ Μένα. 

– Σέ συκοφάντησε κάποιος; Ἀνάθεσε σέ μένα αὐτό τό ἔργο καί προσκολλήσου σέ Μένα, τό Καταφύγιό σου, γιά νά σέ σκεπάσω «ἀπὸ ἀντιλογίας γλωσσῶν». Ἐγώ «ἐξοίσω ὡς φῶς τὴν δικαιοσύνην σου καὶ τὸ κρῖμά σου ὡς μεσημβρίαν» (Ψαλμ. 36, 6). 

Καταστράφηκαν τά σχέδια σου; Κάμφθηκε ἡ ψυχή σου καί ἀπόκαμες; Ἀπό μένα ἦταν αὐτό.Ἐσύ ἔφτιαξες τά σχέδιά σου καί τά ἔφερες σέ Μένα νά τά εὐλογήσω, ἀλλά Ἐγώ θέλω νά μοῦ παραχωρήσεις τό δικαίωμα νά γίνω κύριος σέ ὅλες τίς περιστάσεις τῆς ζωῆς σου, γιατί εἶναι πάρα πολύ δύσκολο γιά σένα, μόνος σου νά μπορέσεις νά τά βγάλεις πέρα μέ ὅλα αὐτά. 

– Σέ ἐπισκέφθηκαν καθημερινές κακοτυχίες, ἀπρόσμενες, καί μελαγχολία κατέλαβε τήν καρδιά σου; Ἀπό μένα ἦταν αὐτό. Γιατί ἐγώ θέλω ἡ καρδιά σου καί ἡ ψυχή σου νά φλέγονται πάντοτε, ἱστάμενες ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν Μου καί διά τοῦ ὀνόματός Μου νά νικήσουν αὐτή τή μικροψυχία. 

– Μήπως γιά πολύ καιρό δέν ἔλαβες νέα ἀπό τούς οἰκείους καί τούς ἀγαπητούς σε Σένα ἀνθρώπους καί ἀπό τή μικροψυχία καί τήν ὀλιγοψυχία πέφτεις στήν ἀπελπισία καί τό γογγυσμό; Ἀπό μένα ἦταν αὐτό. Γιατί μ’ αὐτό τό βάσανο τῆς ψυχῆς Ἐγώ δοκίμασα τή σταθερότητα τῆς πίστεώς σου, τό ἀπαράβατο τῶν ὑποσχέσεών σου, τή δύναμη καί τήν παρρησία τῆς προσευχῆς σου γιά τούς δικούς σου. Γιατί δέν ἐμπιστεύθηκες αὐτούς στή σκέπη τῆς Πανάγνου Μητρός Μου; Γιατί ποτέ δέν ἀνέθεσες τή φροντίδα γι’ αὐτούς στήν ἀγάπη καί τήν πρόνοιά Μου; 

– Σέ ἐπισκέφθηκε μιά βαρειά ἀσθένεια, προσωρινή ἤ ἀνίατη, καί βρέθηκες καθηλωμένος στό κρεββάτι; Γνώριζε ὅτι ἀπό μένα ἦταν αὐτό. Ἐγώ θέλω νά γνωρίσεις Ἐμένα ἀκόμη βαθύτερα μέσα στίς σωματικές σου ἀδυναμίες καί νά μή γογγύζεις γι’αὐτές, τίς ἄνωθεν σταλμένες δοκιμασίες· νά μήν προσπαθεῖς νά ἐμβαθύνεις στά σχέδιά Μου γιά τή σωτηρία τῶν ψυχῶν μέσα ἀπό ποικίλους τρόπους, ἀλλά ἀγόγγυστα νά κάμπτεις τόν αὐχένα σου κάτω ἀπό τήν Πρόνοιά Μου γιά σένα. 

– Ὀνειρεύτηκες νά κάμεις κάποιο ἰδιαίτερο ἔργο γιά χάρη Μου, ἀλλά ἀντί γι’ αὐτό καθηλώθηκες στό κρεββάτι τῆς ἀνημπόριας καί τῆς ἀρρώστειας; Ἀπό μένα ἦταν αὐτό. Ἀλλιῶς, ἐσύ θά ἤσουν βυθυσμένος στά ἔργα σου καί δέ θά μποροῦσα νά ἑλκύσω τούς λογισμούς σου σέ Μένα. Ὅμως ἐγώ θέλω νά σοῦ διδάξω τίς πιό βαθιές σκέψεις καί τά δικά Μου μαθήματα, ὅτι δηλαδή ἐσύ εἶσαι στή δική Μου διακονία. Ἀπό τούς καλύτερους συνεργάτες Μου εἶναι κατ’ οὐσίαν κάποιοι οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀποκομμένοι ἀπό τήν ἐνεργό δραστηριότητα γιά νά διδαχθοῦν νά μεταχειρίζονται τό ὄργανο τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς. 

 –Κλήθηκες ἀπρόσμενα νά καταλάβεις κάποια δύσκολη καί ὑπεύθυνη θέση; Πήγαινε βασιζόμενος σέ Μένα. Ἐγώ σοῦ ἐμπιστεύομαι αὐτές τίς δυσκολίες, διότι γι’ αὐτόν τον λόγο σέ εὐλόγησα, Ἐγώ ὁ Κύριος καί Θεός σου, σέ ὅλα τά ἔργα σου, σέ ὅλα ὅσα θά γίνονται μέ τά χέρια σου. 

  Αὐτή τή μέρα δίνω στά χέρια σου αὐτό τό σκεῦος τοῦ ἁγίου ἐλαίου. Χρησιμοποίησέ το ἐλεύθερα, παιδί Μου. Κάθε δυσκολία πού ἀναφύεται, κάθε λόγος πού σέ πικραίνει, κάθε ἐμπόδιο στήν ἐργασία σου, πού θά μποροῦσε νά σοῦ προκαλέσει τό αἴσθημα τῆς ἀγανακτήσεως, κάθε φανέρωση τῆς άδυναμίας σου καί τῆς ἀνικανότητάς σου, ἄς ἀλειφθοῦν μέ αὐτό τό ἔλαιο. Θυμήσου ὅτι κάθε ἐμπόδιο ἀποτελεῖ μιά νουθεσία ἀπό τόν Θεό. Κάθε κεντρί ἀμβλύνεται, ὅταν μάθεις νά βλέπεις σέ ὅλα, σέ ὁτιδήποτε σέ ἀγγίζει, Ἐμένα. Καί μετά βάλε μέσα στήν καρδιά σου τά λόγια πού σου ἐξήγησα σήμερα: Ἀπό μένα ἦταν αὐτό, γιατί αὐτός δέν εἶναι κενός λόγος, ἀλλά ἡ ζωή σου! Τί μπορῶ ἐγώ ὁ ἀνάξιος νά πῶ γιά ὅλα αὐτά; Τό μόνο πού ἀπομένει εἶναι νά ἐπαναλάβω τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Τὰ πάντα ἐξ Αὐτοῦ, εἰς Αὐτὸν καὶ ἐν Αὐτῷ. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν». 

Σημείωση:
   Ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα (1866-1949) είναι ένας από τους περίπου χίλιους διακόσους (1.200) αγίους τους οποίους ανεκήρυξε η Αρχιερατική Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας. Η Σύνοδος συνήλθε στις 13 – 16 Αυγούστου του 2000 στον ναό του Χριστού Σωτήρος στη Μόσχα. 
  Το παραπάνω κείμενο αποτελεί ένα γράμμα που εστάλη από τον άγιο Σεραφείμ σε ένα πνευματικό του παιδί, επίσκοπο, ο οποίος βρισκόταν στη φυλακή. Είναι ένας λόγος παρηγοριάς και νουθεσίας, που ο Δημιουργός Θεός απευθύνει στην ψυχή του ανθρώπου.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

ΓΡΑΜΜΑ 17 ΧΡΟΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ



   Ιησού ... Χριστέ ... 
 Είμαι ένα απλό παιδί, αν και έκλεισα τα 17 μου. Είναι η ηλικία της εφηβείας, αλλά δεν θέλω και δεν μπορώ να την σκέφτομαι. Δυσκολεύομαι.
  Σου γράφω κάποιες σκέψεις. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα τις λάβεις. Δεν έχεις κάποια διεύθυνση. Δε ξέρω πού βρίσκεσαι και στο κάτω- κάτω ποιος είσαι Εσύ. Ο κόσμος δεν μου λέει σχεδόν τίποτα για Σένα. Δεν Σε γνωρίζει και ούτε που θέλει να Σε γνωρίσει. Προσπάθησα να μάθω κάποια πράγματα για Σένα, αλλά δεν κατάφερα τίποτα. Ούτε τουλάχιστον τ' όνομά Σου δε προφέρουν οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μου. Και τότε, Χριστέ, πώς να Σε βρω; Πού βρίσκεσαι; Ποιος είσαι;
  Πώς να είμαι βέβαιος ότι υπάρχεις; Ότι με γνωρίζεις, ότι μ' αγαπάς, ότι έχεις και για μένα μια σταγόνα αγάπης; Οι γύρω μου... δεν Σε βλέπουν, κοντά τους δεν Σε αισθάνομαι. Πολλοί απ' αυτούς που με περιτριγυρίζουν υποφέρουν από εγωισμό, από υποκρισία, από μίσος. Δε μου λεν τίποτε για Σένα. Δεν θέλουν να Σε βρουν, να Σε αισθανθούν, να Σε συναντήσουν.
  Όταν τους ρωτάω κάτι για Σένα, μου γελούν ειρωνικά και με κοιτάζουν με περιφρόνηση. Δεν έχουν χρόνο και για Σένα. Ίσως δεν πιστεύουν σε Σένα. Είναι απασχολημένοι με τα προβλήματά τους, τα τόσο μικρά, τα τόσο πρόσκαιρα, τα τόσα ποταπά.
  Και με πονάει το ότι πάντοτε φαίνονται χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Το χαμόγελο εμφανίζεται στα χείλη τους. Φαίνονται να ζουν τη ζωή τους. Εγώ όμως δεν μπορώ να αισθανθώ έτσι. Ίσως δεν ξέρεις πόσο συχνά με βαραίνει η λύπη, η αδυναμία, η μοναξιά ...
  Ίσως θα ήθελα να είμαι σαν αυτούς ... Αλλά κάτι από τα βάθη της καρδιάς με σταματάει! Συχνά αισθάνομαι εγκαταλελειμμένος ανάμεσά τους. Αισθάνομαι σαν ένα νησί λύπης και πόνου στο μέσο ενός "ωκεανού ευτυχίας". Γιατί αυτοί μπορούν να είναι ευτυχισμένοι κι εγώ όχι; Ποιος κάνει λάθος Χριστέ; Αυτοί ή εγώ; Αν υπάρχεις γιατί δεν έρχεσαι να μου δώσεις μια καθαρή και σίγουρη απάντηση;
  Όσοι δεν έχουν ιδέα για Σένα, δεν ξέρουν τίποτε άλλο από το να διασκεδάζουν, να ζουν τη ζωή τους και τα νιάτα τους. Αλλά με εμένα τι θα γίνει; Σαν να έχω στη ψυχή μου ένα παιδάκι που κοιτάζει γύρω του τους ανθρώπους και του έρχεται να κλαίει ... δεν καταλαβαίνω συχνά λόγους και συμπεριφορές ...
  Γιατί μόνο τα μάτια μου έχουν δάκρυα πόνου; Μόνο εγώ πρέπει να κλαίω; Μόνο εγώ δεν έχω το δικαίωμα να είμαι ευτυχισμένη. Μήπως Εσύ μ' εμποδίζεις να είμαι σαν τους άλλους; Και γιατί το κάνεις αυτό; Ίσως δεν καταλαβαίνω τι περιμένεις από εμένα ... Ίσως δεν μπορώ να διακρίνω το θέλημά Σου ...
  Όλοι μου ζητούν, σχεδόν με υποχρεώνουν να είμαι σαν αυτούς ... Αλλά Εσύ δεν λες τίποτα. Απολύτως τίποτα ... ούτε μια λέξη! Και πώς να ξέρω τι θέλεις από εμένα; Τρέφομαι με δάκρυα και πάλι με δάκρυα ... Δεν μπορώ να κλάψω μπροστά στους φίλους μου. Ξέρεις καλά ότι κοντά τους προσπαθώ να χαμογελώ και να φαίνομαι ευτυχισμένος. Ενώ αν κάποια μέρα δεν καταφέρω να υποκριθώ τον ευτυχισμένο και η λύπη μου πιέζει όλη μου την ύπαρξη κανείς δε με ρωτάει τι έχω. Άραγε δεν τους ενδιαφέρει; Μήπως δεν βλέπουν και δεν καταλαβαίνουν;
  Αγαπώ τον Θεό, αλλά δεν ξέρω πώς να το αποδείξω ... Αρχίζω να πιστεύω ότι τα πάντα είναι μάταια! Ποιος μπορεί να τα καταλάβει όλα αυτά; Σε ποιον να παραπονεθώ; Παλεύω με τον εαυτό μου και προσεύχομαι σε Σένα. Κανείς δεν με μαθαίνει πως και τι πρέπει να σου πω. Προσεύχομαι όπως μου έρθει. Έφτασα να κρύβομαι ακόμη κι από την οικογένειά μου. Οι γονείς μου χαίρονται όταν πηγαίνω στη ντισκοτέκ, αλλά δε χαίρονται όταν προσεύχομαι. Ποιος έχει δίκιο, Ιησού; Και γονατίζω στα κλεφτά και ψάχνω λόγια. Ίσως πιο πολύ κλαίω. Τι θέλεις να σου πω; Πιστεύω ότι ξέρεις τα πάντα και δεν έχεις ανάγκη τα λόγια μου, αλλά ωστόσο αισθάνομαι ότι με ακούς. Και αν δεν αισθανόμουν ούτε από Εσένα έλεος και αγάπη, είμαι σίγουρος ότι θα τρελαινόμουν από τον πόνο και τη μοναξιά. Ίσως δεν προσεύχομαι καλά. Ίσως και να μην προσεύχομαι καθόλου. Αλλά προσπαθώ. Πρέπει! Επειδή δεν μπορώ να είμαι σαν αυτούς που δεν προσεύχονται...
  Για Σένα γνωρίζω ότι δεν μπορείς παρά να συγχωρείς και ν' αγαπάς. Ακόμη ξέρω ότι στο πέρασμά Σου από τη γη το κάθε δευτερόλεπτό Σου ήταν ένας ωκεανός πόνου. Δεν γέλασες ούτε μια φορά! Ίσως να χαμογέλασες λίγο ... Ξέρω σίγουρα ότι έκλαψες όχι για σένα αλλά για τους άλλους. Και ξέρω ότι δεν υποσχέθηκες σε κανέναν στη γη ευτυχία, εδώ και τώρα. Υποσχέθηκες όμως τα καλύτερα για την Βασιλεία των Ουρανών. Αλλά γιατί όλα αυτά; Τελικά δε μπορείς να δώσεις κάτι για τη θλιμμένη μου εφηβεία; Δεν αξίζω ένα χαμόγελο και μία ώρα ευτυχίας;
  Πόσο θα ήθελα να μου απαντήσεις. Δηλαδή, να καταλάβω ότι ο κόσμος με υποχρεώνει να υποφέρω; Ίσως έτσι να είναι. Μου είναι εύκολο να Σου γράψω ότι ο κόσμος γύρω μου είναι εγωιστής, ψεύτης και διεστραμμένος. Εσύ τα ξέρεις καλύτερα από εμένα! Με πληγώνει η αδιαφορία τους. Με πληγώνει η κακία και η υποκρισία τους. Σε ποιον να παραπονεθώ; Σ' αυτούς που δεν κλαίνε πια;
  Ακόμη, θέλω να σου πω ότι με πονάει η βρωμιά που βλέπω γύρω μου. Πόσην υπομονή να κάνω ακόμα και για πόσο ακόμη θα μπορέσω να διατηρήσω αυτή τη σταγόνα αξιοπρέπειας και αγνότητας ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ξέρουν τίποτε άλλα απ' το να μιλάνε και να σκέφτονται βρώμικα; Πώς να εξηγήσω σε Σένα τον Αναμάρτητο ότι σ' αυτόν τον κόσμο τα πάντα συνοψίζονται στη διαφθορά; Δεν βλέπεις άραγε τη γενική κατάπτωση που τείνει να με ρουφήξει σαν ένας τυφώνας; Όλοι θέλουν μόνο σεξ, ναρκωτικά, δυνατές συγκινήσεις.
  Δεν έμεινε σχεδόν τίποτα καθαρό σ' αυτόν τον κόσμο. Σου γράφω ειλικρινά ότι προσπαθώ με όλη μου τη ψυχή να πιστέψω σε Σένα. Και αναρωτιέμαι αν θα τα καταφέρω ... Ο κόσμος που δημιούργησες θα έπρεπε να είναι καλός. Έτσι τον θέλησες, έτσι τον αγάπησες. Αλλά τώρα τι καλό υπάρχει σ' αυτόν; Μέχρι και το χορτάρι, η ομορφιά ενός λουλουδιού και το χαμόγελο ενός παιδιού «τσαλαπατούνται» ή και αγνοούνται. Και τότε τι και ποιος με βοηθάει να πιστέψω σε Σένα;
  Έγινα στόχος ειρωνειών των γύρω μου. Εάν μιλούσα βρώμικα και ζούσα μια ζωή πρόστυχη κανείς δε θα γελούσε μαζί μου. Δεν θα έβλεπαν κάτι το διαφορετικό, θα με θεωρούσαν δικό τους. Ωστόσο, εγώ δεν θέλω να φτάσω να γίνω αυτό που τώρα με αηδιάζει.
  Εάν Εσύ, Ιησού, ζούσες για μια μέρα στην κοινωνία στην οποία εγώ ζω, τι θα έκανες; Αλλά ποιος μπορεί να μου πει; Όλοι χαίρονται γύρω μου, εγώ δεν τα καταφέρνω. Ώρες-ώρες απελπίζομαι, Ιησού. Αξίζει να υποφέρω κι αν ο κόσμος έχει δίκιο, όταν μου λέει ότι δεν υπάρχεις, ότι είσαι ένας μύθος; Μήπως δεν κάνω τίποτε άλλο από το να χάνω τις χαρές και τις ικανοποιήσεις της νιότης; Μήπως μετά τον θάνατο δεν υπάρχει τίποτα; Μήπως δεν θα είμαι ευτυχισμένος και στην άλλη ζωή;
  Μήπως δεν βλέπεις ότι πολλοί γύρω μου δεν πιστεύουν σε Σένα; Πολλοί ορκίζονται ότι είδαν εξωγήινους και ότι θα ήθελαν πολύ να υπάρχουν, αλλά Εσένα δεν Σε δέχονται. Πιστεύουν σε χαμένους πολιτισμούς, αλλά για Σένα δε θέλουν ν' ακούσουν. Θέλω ακόμη να ξέρεις ότι κάποιες φορές η μοναξιά μου γίνεται απόλυτη. Δεν ξέρω σε ποιον να έχω εμπιστοσύνη. Ποιος είναι στ' αλήθεια φίλος μου; Ζω 17 χρόνια σ' αυτή τη γη και ακόμη δεν ξέρω σε ποιον να έχω εμπιστοσύνη. Συχνά προδόθηκα, συχνά πληγώθηκα. Από ποιον; Από εκείνους που το περίμενα λιγότερο, που περίμενα μια αληθινή στήριξη ... Αν ήμουν σίγουρος ότι είσαι κοντά μου ... Αν μπορούσα για λίγα λεπτά ν' ακουμπήσω το κεφάλι μου στην αγκαλιά Σου και να αισθανθώ ότι Κάποιος με συγχώρησε και με αγάπησε πραγματικά.
  Εσύ άραγε είχες φίλους; Δείξε μου, μάθε μου τι είναι φιλία! Κάποιος μου είπε ότι οι κορυφές των βουνών δεν έχουν πατηθεί τόσο όσο οι πλατείες. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις, τόσο λίγοι σε συντροφεύουν στο δρόμο. Εγώ προσπαθώ να ανέβω προς Εσένα. Γι' αυτό μένω όλο και πιο μόνος. Όλο και πιο απογοητευμένος. Μ' εγκαταλείπουν σταδιακά όλοι όσοι είχα εμπιστοσύνη. Δεν με καταλαβαίνουν, δεν με πιστεύουν. Ίσως δεν φταίνε αυτοί. Δεν μπορούν να μου δώσουν ότι ζητώ, επειδή δεν έχουν από πού. Δεν τους έμαθε κανείς τι είναι αφοσίωση, φιλία, ειλικρινής αγάπη, αυτοθυσία ... Ίσως!
  Οι άνθρωποι δεν δίνονται πια ολοκληρωτικά. Μένει πάντοτε μια σκιά εγωισμού στον καθένα μας. Ίσως και φοβούνται να δοθούν ολοκληρωτικά θυσιάζοντας τον εαυτό τους. Ίσως και να μη μου έχουν εμπιστοσύνη. Ίσως και εγώ όμως ν' απογοητευτώ τους άλλους. Αλλά ωστόσο έχω ανάγκη ένα στήριγμα σ' αυτόν τον κόσμο, έναν ώμο ν' ακουμπήσω το κεφάλι μου.
Έχω ανάγκη κάποιον που να σκέφτεται και να αισθάνεται σαν εμένα. Να έχω τουλάχιστον πού και πού τη βεβαιότητα ότι δεν περιπλανιέμαι μάταια σ' έναν κόσμο ψεύτη και εγωιστή. Έχω την ανάγκη να λέω κάπου τον πόνο μου.
  Θα ήθελα να τα λέω όλα αυτά σε Σένα. Αλλά μερικές φορές μου φαίνεται ότι είσαι πολύ μακριά! Γιατί άφησες μια τόσο μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε εσένα και σε εμένα Ιησού; Γιατί κάποιες σπάνιες φορές αισθάνομαι ότι μ' αγαπάς, ότι με συγχωρείς, ότι με βοηθάς σε κάθε στιγμή της ζωής μου, ενώ τις πιο πολλές φορές αισθάνομαι ότι ούτε δεν ξέρεις εάν υπάρχω. Μήπως επειδή αμαρτάνω και οι αμαρτίες μου Σε απομακρύνουν και σε λυπούν; Μήπως πιστεύεις ότι μου αρέσει να βυθίζομαι στη λάσπη, τη βρωμιά την οποία και εγώ σιχαίνομαι και θέλω ν' απαλλαγώ απ' αυτήν μια για πάντα;
Μισώ την αμαρτία, αλλά μου φαίνεται αδύνατον να μην κάνω λάθος. Όταν πέφτω, αισθάνομαι κατάθλιψη. Τότε καταλαβαίνω τι είναι κόλαση. Αλλά είμαι ένα παιδί, Ιησού, και είμαι αδύναμο. Είμαι μόνος σ' έναν κόσμο βρώμικο και υποκριτή. Αλήθεια, δεν τα ξέρεις όλα αυτά; Και ωστόσο αμαρτάνω ... Μερικές φορές μισώ τον εαυτό μου. Θα έδινα το παν να ξεκινώ κάθε φορά απ' την αρχή. Αλλά ξέρω ότι δεν γίνεται ... Και υπόσχομαι να μην επαναλάβω το ίδιο λάθος.
  Τι είναι το καλό; Τι είναι το όμορφο; Ποιος θα με μάθει; Ποιος θα με μάθει; Ποιος θα μου δείξει; Με αφήνεις να διαλέξω μόνος. Ξέρω ότι σέβεσαι την ελευθερία μου ... Αλλά δώσε μου ένα σημάδι ότι βρίσκομαι στον καλό δρόμο!
  Σε παρακαλώ και κάτι ακόμη ... Να μου πεις ποιος είμαι και ποιος ο σκοπός μου στη γη. Οι άλλοι με ειρωνεύονται όταν ακούν αυτή μου την επιθυμία. Εσύ μ' έφερες σ' αυτόν τον κόσμο; Και τι περιμένεις από εμένα;
Υπάρχει Ιησού ζωή μετά τον θάνατο; Την απάντηση δε μπορώ να την βρω στους γύρω μου. Αυτοί ζουν μόνο για το σήμερα. Για να ικανοποιούν τις ορέξεις και τις επιθυμίες τους. Δεν σηκώνουν τα μάτια τους πέρα από τον ορίζοντα, πέρα από το αύριο. Είναι αλήθεια ότι κάνουν πλάνα για το μέλλον. Σε πλάνο όμως διανοητικό και υλικό. Μου φαίνεται ότι θεωρούν τους εαυτούς τους, αθάνατους, ποτέ δε θέτουν το θέμα του θανάτου. Ποιον να πιστέψω; Βοήθα με να πιστέψω ...
  Λέγονται τόσα πολλά για Σένα ... Υπάρχουν γνώμες που αντιφάσκουν ολοφάνερα, Χριστέ! Όλο και πιο λίγες φωνές λένε ότι είσαι ο Υιός του Θεού ο ενανθρωπήσας για τη σωτηρία μας. Για να μη πω και ότι για το Σταυρό και την Ανάσταση μόνο στις εκκλησίες μιλάνε πια. Για πολλούς δεν είσαι παρά ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους. Σε κατέβασαν στο επίπεδό τους, σ' έκαναν κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή τους, μήπως και τους κρίνεις, μήπως και αποκτήσεις κανένα δικαίωμα να τους επιπλήξεις για κάτι. Αυτοί θέλουν να Είσαι ένας σαν κι αυτούς. Το ίδιο βρώμικος, το ίδιο άσχημος, το ίδιο εμπαθής. Ενώ Εσύ, Χριστέ, δεν λες τίποτα. Δεν θέλεις κι Εσύ να υπερασπιστείς τον εαυτό Σου;
  Διάβασα τον «Μύθο του Μεγάλου Ιεροεξεταστή». Πόσο δίκιο είχε ο ιδιοφυής συγγραφέας! Εσύ δεν ξέρεις να υπερασπιστείς τον εαυτό Σου. Δεν το έκανες ούτε μπροστά στον Πιλάτο. Δεν το έκανες ούτε μπροστά στα εκατομμύρια των Πιλάτων και των Ιούδων των ημερών μας. Εσύ μόνο σωπαίνεις, αγαπάς και σε όσους εξομολογούνται τις αμαρτίες τους στον πνευματικό, σβήνεις τις αμαρτίες τους με το σπόγγο του ελέους Σου. Ίσως θα έπρεπε εγώ να σωπάσω και Εσύ να μιλάς ... θα έπρεπε η βρωμιά και το κακό να εξαφανιστούν, ενώ ότι είναι καθαρό και όμορφο να έχει μια ευκαιρία στη ζωή και στο φως.
  Θα ήθελα να Σου γράψω κι άλλα. Αλλά Εσύ τα ξέρεις όλα. Εσύ δεν έχεις ανάγκη τα λόγια μου, αλλά εμένα, την καρδιά μου. Εσύ δεν έγραψες τίποτα ...ούτε μια λέξη. Εσύ μόνο αγάπησες. Θυσιάστηκες και θεράπευσες τις αδυναμίες μας και τα βάσανά μας.
  Θεράπευσέ με και εμένα Ιησού.
  Δώσε μου δύναμη να υπάρχω.